Het was soms ontroerend om de oude krijgers te zien marcheren. De jonge soldaten die nog niet zo'n ervaring hadden meegemaakt, maar wel klaar waren hun land te verdedigen, maakten op mij erg veel indruk, omdat sommige van hen jong zouden sterven of gevangen genomen zouden worden.
Tussen al deze troepen miste ik de soldaten die ik als kind gezien had en die als gevangenen van het Japanse leger op ons erf in Malang hun eten moesten koken.
De Japanse bezetting was nog maar pas begonnen in maart 1942. Japanse militairen hadden de school tegenover ons huis ingenomen.
Op een dag kwam er een soldaat vragen of zijn gevangenen hun eten mochten klaar maken op ons erf. Het waren Molukse soldaten.
Ze zaten op hun hurken te kipassen( te wapperen)om het vuur brandend te houden.( Een kipas is een bamboe waaier.)
Een jonge Molukse jongen zei, terwijl hij mijn moeder niet aankeek:"Mevrouw, Nederland zal toch herrijzen!".Gelukkig verstond de Japanse soldaat die naast hem stond, geen woord Nederlands
Wat moeder terug zei, weet ik niet meer, maar ze keek de jongen ontroerd aan.
Last week we celebrated Veteran Day.
We saw soldiers of all ranks and colours, who had served all over the world. There were soldiers who had fought in World-war II. It was touching to see the old warriors marching on. I was impressed by the young soldiers who had not yet witnessed these experiences, but were ready to defend their country, while some of them were going to die young or would become prisoners of war.

















.jpg)







